دوران خسارت در زندگى علّامه آيت اللّه جواد آملى در تبيين دوران خسارت در زندگى علّامه چنين مىفرمايد : « علّامه وقتى كه زندگىنامه‌اش را با قلم خود مىنويسد مىگويد : وقتى از نجف به ايران مراجعت كردم و به زادگاهم تبريز در طى ده سال ماندم ، دورهء ده ساله تبريز را دوران خسارت روحى مىشمارد كه من در نجف بهره مىبردم ، به قم كه آمدم بهره مىبردم ، ولى در تبريز در اثر آن حوادث سخت تاريخى ده سال مجبور شدم بمانم و آن را دوران خسارت روح مىداند ، چون دوران تدريس نيست و تأليف و نشر عقايد و افكار نيست » با اين‌كه بيش از ده رساله از رساله‌هاى علمى و سنگين را در تبريز نوشت ، باز مىگويد شايد در آن ده سال ديگران در حوزه‌هاى علميه بودند و به اندازهء ايشان در تبريز كار نكردند ، او بيش از ده رسالهء علمى مىنويسد ، ولى مىگويد دوران خسارت روحى من است . در قم است كه مىتواند « الميزان » تأليف كند ، تفسير كبير را عرضه كند ، در قم است كه مىتواند حوزهء سنگين فلسفه را اداره كند و گرم كند ، در قم است كه مىتواند شاگردان فروزانى كه هريك اختر تابناكىاند بپروراند ، اين امكانات وسيع و بلند چون در حوزهء علميهء قم « عشّ آل محمد صلوات اللّه عليهم اجمعين »